ΥΠΟΚΑΤΩΤΑΤΗ ΖΩΗ;;;...
Στα 7
χρόνια των μνημονίων το μόνο που έχει ανθίσει είναι το λεξιλόγιο της ελληνικής
γλώσσας. Με όμορφες λέξεις ντύνουν τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα, την ανεργία
και την ανέχεια. Μέχρι σήμερα ξέραμε τις λέξεις κατώτερος και κατώτατος, όμως
πρόσφατα μπήκε στη ζωή μας και ο υποκατώτατος, δηλαδή ο μισθός που είναι
μικρότερος από τον κατώτατο. Ο υποκατώτατος θα ισχύει για όλες τις ηλικίες, όχι
μόνο για τους νέους, και θα συνοδεύει την «απόκτηση εργασιακής εμπειρίας». Οι
νέες “μεταρρυθμίσεις” (όπου ο υπακατώτατος μισθός είναι μόνο ένα μικρό μέρος)
οδηγούν την κοινωνία όλο και πιο κάτω, παρά τις
διαβεβαιώσεις ότι δεν πάει πιο χαμηλά. Όμως πάντα υπάρχει πιο κάτω. Οι
εργαζόμενοι, η νεολαία και οι συνταξιούχοι το ζουν στο πετσί τους. Ο
«υποκατώτατος» είναι εδώ, δεν χρειάζεται να επισημοποιηθεί.
Υποκατώτατοι των λαϊκών ελπίδων
αποδείχτηκαν οι κυβερνώντες. Μπροστά στη 2η αξιολόγηση, η κυβέρνηση τα
δίνει όλα στο κεφάλαιο και τους δανειστές. Πιστοί στις επιλογές της ΕΕ, του ΔΝΤ
και του ΣΕΒ δεν έχουν κανένα δισταγμό να υλοποιήσουν ταχύτατα τις
«υποχρεώσεις» του 3ου μνημονίου. Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά ότι η
«διαπραγμάτευση» είναι μια απάτη, η “δίκαιη ανάπτυξη” περνάει πάνω από τη σφαγή
και των τελευταίων εργατικών δικαιωμάτων και ότι η έξοδος από το 3ο μνημόνιο
είναι απλώς η ….είσοδος στο 4ο.

Σε περιπλανώμενη και υποκατώτατη ζωή
έχουν καταδικάσει τη νέα γενιά και τους εργαζόμενους. Oμαδικές απολύσεις, συμβάσεις ημέρας,
ώρας, λευκές (short time work) ακόμα και με αντίτιμο ένα «κουπόνι κοινωνικής
στήριξης». «Υποκατώτατος μισθός» των 200 και 300 ευρώ σε ακόμα περισσότερους
από τους 500.000 απασχολούμενους που σήμερα έχουν εισόδημα κάτω και από